Verlaat je baas, ga door als dwaas, of…

En weer was het raak. De zoveelste jonge 30’er zit in tranen bij mij op de bank. “Er is zoveel oneerlijkheid en wantrouwen op de werkvloer” snikt zij. “Ik voel me gevangen en niet gewaardeerd en gehoord. Het is toch ongelofelijk dat de plek waar je zoveel tijd doorbrengt en met plezier naar toe zou moeten gaan, zo onveilig voelt”, vertelt ze verder. Deze jonge hoogopgeleide is helaas geen uitzondering. Er lijkt een jonge generatie op de arbeidsmarkt rond te lopen die het niet meer trekt, dus vertrekt of uitvalt (burn-out). Zij voelen zich niet gezien, en voelen zich verdoofd en verdwaald. Zoekende naar ‘Wat dan wel?’

Plezier, betrokkenheid en zingeving
Het is een feit dat wij mensen graag op plekken zijn waar we plezier hebben en kunnen genieten, waar we ons goed en veilig voelen. Dat is een basisvoorwaarde voor levens- en werkgeluk. Daarnaast is het belangrijk dat je je verbonden voelt met de mensen met wie je bent, bij wie je je oprecht betrokken voelt, dat je ergens bij hoort ook. Privé slagen wij daar meestal nog wel in maar op de werkvloer is dat een stuk lastiger. Terwijl je daar verhoudingsgewijs misschien wel meer tijd doorbrengt. Tot slot merk ik dat er steeds meer behoefte is aan zingeving. Jonge mensen willen hun talenten en potenties inzetten zodat ze een bijdrage leveren aan iets goeds of het goede. Voldoet ons werk aan de bovengenoemde drie punten dan heb je het waarschijnlijk best naar je zin. Is dat niet het geval dan is er werk aan de winkel. En wat doen we dan?

Zo binnen, zo buiten
In een eerder artikel schreef ik al over de hoogopgeleide 20’er en 30’er die zwijgt over het gevoel van niet kunnen slagen en niet tevreden zijn en daardoor zoekende zijn in de buitenwereld. Toch geloof ik dat willen we omgevingen en werkplekken creëren waar we ons veilig, vertrouwd en gehoord voelen, we moeten beginnen om naar onszelf te kijken. Naar onze binnenwereld dus.
Ik geloof heel erg in het principe: zo binnen, zo buiten. Dat wat op microniveau (in jezelf en je kleine directe omgeving) speelt, je ook op macroniveau terugziet. Misschien niet in dezelfde mate maar het is er wel. De spanning, onvoorspelbaarheid, het wantrouwen en gevoel van onveiligheid dat er momenteel op wereldniveau heerst, zie ik terug bij de mensen op straat, in mijn vriendenkring, in het café, op de werkvloer én bij mezelf. Het is alleen niet zo zichtbaar en hoorbaar. Vraag jij je nooit eens af: Hoe veilig zijn we nou eigenlijk? Wie kan ik buiten mijn directe kring nog echt vertrouwen? Kan ik rekenen op mijn manager? Is mijn privacy nog wel gewaarborgd? Is ons land over 10 jaar nog hetzelfde? We weten het niet en krijgen geen enkele garantie. Wat doe je dan als het je niet bevalt? Juist, meestal wijzen we naar de ander en veroordelen hen. Lekker makkelijk toch? Maar verandert het daardoor? Lost het iets op? Nee, uiteindelijk helemaal niks!

Wie durft?
Het is zo aantrekkelijk om te wijzen naar de ander of het andere; je manager, werkgever, collega, partner, president, de trage wifiverbinding of het weer. We kunnen vluchten, vechten of bevriezen maar er is nog een optie namelijk: Verdiepen! Elke verandering begint bij jezelf. Al is het alleen al de manier waarop je naar een situatie kijkt. Durven we om te beginnen naar onze eigen twijfels, onzekerheden, angsten en strategische ‘spelletjes’ te kijken? En welke organisatie, manager, leidinggevende of CEO heeft het lef om te gaan voor eerlijkheid, openheid en transparantie? Het welzijn en de potenties van de werknemer op de eerste plaats te zetten en niet de targets, budgetten en de deadlines? Durven we als mens naar de mens tegenover ons te kijken, ze te zien als mens, alsof het onze kinderen of geliefden zijn? Met hun twijfels, angsten, behoeften en verlangens om gezien, erkend en gehoord te worden. Ieder op z’n eigen manier. Dus ook op de werkvloer.

Dus
Laat niet angst en veroordeling, maar liefde onze leidraad zijn. Dit begint bij jezelf. In jouw binnenwereld. Dat is niet gemakkelijk. Juist ook omdat we willen vasthouden aan de geïdealiseerde buitenkant. Begin dus klein door je elke keer weer te realiseren dat je een keuze hebt in elke situatie: Ga je voor angst of voor liefde (in de breedste zin van het woord). Ga je vechten of voor vrede? Kies je voor je ego of je hart?
Lach eens wat vaker naar de mensen op straat, zeg al je collega’s goedendag, ook in de lift, zet je mobiel uit in de trein, ontbijt met z’n allen (zonder krant, radio, tablet of mobiel), stop een zinloze discussie. Ik zou het iedereen toewensen om met een liefdevol hart en gefocussed te leven. Dus met je volle aandacht bij jezelf en de ander te zijn. Hoe fijn zou dat zijn? Die aandacht willen we toch allemaal?
Ik pleit voor fijne plekken en veilige omgevingen waar we gezien, gewenst maar vooral gehoord worden. Om wie we zijn, wat we kunnen en willen betekenen. Waar ons hart leidend is. Jong of oud. Hoogopgeleid of niet. Ik ben al begonnen door het neerzetten van Buitenplek Time-Out. Wie doet er mee en wie volgt?

Hartelijke groet,
Wineke van Doezelaar

NB. Wil jij ook Verdiepen? De Human Potential Tool is een mooie start. Het is een prachtig instrument dat direct inzicht geeft in hoeverre je jouw potentieel benut. Het streeft ernaar je innerlijke kracht te verhogen en potenties zoveel mogelijk te benutten. Klik hier voor meer informatie.