Ik verheug me niet op mijn vakantie

Voor het eerst in mijn leven verheug ik mij niet echt op mijn vakantie. Ik kijk er wel naar uit hoor. Maar het houdt me niet zo bezig. Ik heb ook niet het gevoel dat ik het heel erg nodig heb. Of er zo aan toe ben. Mijn komende vakantie voelt meer als een onderdeel van mijn dagelijkse leven en werk. Ik zal je straks vertellen wat ik ga doen. Maar eerst dit.

Druk, druk, druk
Het valt me op dat veel mensen rond deze tijd zo druk zijn. Er moet opeens nog van alles gebeuren. Zaken moeten worden afgerond of juist opgestart. Men heeft nu écht even geen tijd. Pas na de vakantie weer. Ik constateer een soort stress en gekte, een druk op de ketel met als beloning dé vakantie. Maar hallo zeg, die duurt maar 2 of 3 weken!
En daarna dan? De draad weer oppakken en ons weer verheugen op een volgend vertrek? Ik heb nooit zo goed begrepen dat mensen van vakantie naar vakantie leven. Alsof de periode tussen de vakantie ‘overleefd’ moet worden. Hoe langer ik erover nadenk hoe ontzettend pijnlijk ik dit eigenlijk vind. Eerst werken, werken en zelfs heel hard werken en dan…….Bam, vakantie! Eindelijk rust. Eindelijk doen wat je fijn vindt; de bergen, zee, zon, strand. Ik spreek regelmatig leeftijdsgenoten (rond de 45 jaar dus) die allemaal, nou ja bijna allemaal roepen: “Als ik vandaag kan stoppen met werken dan doe ik dat meteen.” En dat terwijl je hier gemiddeld 70% van je tijd aan besteed. Dat vind ik zonde. Dat we dus onze meeste tijd besteden aan iets waar we bij voorkeur direct mee willen stoppen.

Waarom leven we van vakantie naar vakantie?
Misschien omdat we het werk niet echt leuk vinden. En dus tijdens het werken uitkijken naar betere tijden, de vakantie dus. Of we werken zó verschrikkelijk hard, dat we de vakantietijd heel hard nodig hebben om weer op te laden. Of we zijn zo verschrikkelijk verwend en willen steeds maar meer, beter en best. En op dit laatste punt wil ik nu graag dieper ingaan.

Keuzevrijheid
Wij leven in een land waar je heel veel keuzevrijheid hebt. Keuze in de vele soorten opleidingen, supermarkten, producten, met welke partner je wilt zijn en voor welk werk je kiest. Dit is natuurlijk fantastisch. Aan de andere kant vind ik al die keuzes soms ook super lastig. Bij mij leidt dat regelmatig tot twijfelende gedachten als: ‘Heb ik wel het juiste gekozen. Zal ik nu of straks kiezen?’ En dit zorgt dan weer voor een gevoel van onrust en onvrede. Want het kon wellicht beter……
Het lastige aan deze tijd met zoveel keuzevrijheid vind ik ook dat je een soort van bijna mislukt of stom bent als je niet de juiste keuze maakt. Als je dus niet doet wat helemaal bij je past, als je niet je missie leeft. Of niet de ideale partner hebt. Of niet de beste hypotheek afsluit. Of maar naar Zeeland gaat ipv Nieuw Zeeland.
Met de enorme keuzevrijheid zou je in theorie een ideaal leven moeten kunnen leiden. De praktijk is vaak anders. Dat we ons schijnbare maakbare leventje niet altijd voor elkaar hebben, leidt tot gevoelens van mislukking en onvrede. En dat is niet fijn.
Ik denk dat de keerzijde van de enorme keuzevrijheid en de illusie van de maakbaarheid is dat we steeds meer verwend en ontevreden zijn geworden. Kamperen in de Dordogne is niet meer goed genoeg. Beter is op safari in Zuid-Afrika of de mighty five in Utah. Zucht.

Kijken naar wat er wel is
Ik vind het echt pijnlijk dat zoveel mensen leven van vakantie naar vakantie, van hoogtepunt naar hoogtepunt. Druk doen, zichzelf voorbij rennen en meer en beter willen. En daardoor missen wat er nu al is: een passiebloem, de spelende kinderen, het ijsje, een knuffel, die lach, If I ain’t got you van Alica Keys, de wolken, je eerste kop koffie in de ochtend….
De blik gericht op meer en beter, over deze gemiste gebeurtenissen heen, leidt tot ontevredenheid, chagrijnigheid, prikkelbaarheid en onaardige mensen, in de file, op je werk, aan de eettafel en in de rij in de supermarkt. Het eigen gevecht met het verlangen naar beter en meer en de ontevredenheid wordt geprojecteerd en afgereageerd op de omgeving. Dus ook op jou en mij.
Sinds ik me dit realiseer, neem ik mij iedere dag voor om tevreden en dankbaar te zijn. Dankbaar dat ik gezond ben, mooi werk doe, een heerlijk huis heb, mijn ouders nog leven en fijne vrienden heb. Maar ook mijn tuin die weer prachtig in bloei staat en mijn zoon die me spontaan een knuffel geeft. Het kijken naar alles wat er wel is, vind ik best een uitdaging. Het lukt me steeds beter want het maakt het me dankbaar, geeft me diepe rust en een blij gevoel.

De bonus
En waarom verheug ik me dan niet zo heel erg op mijn vakantie? Waarom voelt het alsof ik de vakantie niet echt nodig heb of er heel erg aan toe ben? Ik vermoed dat het komt door de keuzes die ik recent wel heb durven maken. Dagelijks doen wat ik leuk vind en wat me vervult. Werken aan mijn eigen bedrijf, mijn hart volgen, zoveel als ik kan. En dat geeft mij al vaak een soort van vakantiegevoel. Ik geniet meer dan ooit van de dingen die nu gebeuren en zijn. Mijn vakantie is verworden tot een welkome bonus.
En deze bonus speelt zich af in Toscane. Tien dagen nietsdoen, in stilte, offline en alleen maar ZIJN. Meditatieretraite noemen ze dat. Ik ga samen met mijn partner en we zien en spreken elkaar 10 dagen niet. Noem het idioot, gek of te gek. Dit is wat ik wil. 100% stilte, me-time, geen prikkels en ultiem tevreden zijn met mezelf. Het lijkt me zeer pittig maar ook zo fijn, zo fijn. Ik denk dat ik er stiekem toch een beetje naar uitkijk.

Laten we deze zomer en daarna een beetje meer tevreden en dankbaar zijn. Met onszelf en met elkaar.
Fijne tijd allemaal, geniet! Elke dag, elk moment. Ook als je werkt.

Wineke

ps. Wil jij direct meer rust, ruimte en een rijk leven leiden? Ontvang dan gratis de mini-cursus ‘Voldaan en rijk leven’,