Hoogopgeleide 20’er en 30’er zwijgt…

In 1996 begon ik als net afgestudeerde WO’er aan mijn eerste baan op de communicatie-afdeling bij de Rabobank in Utrecht. Al vrij snel vroeg ik mij af: Waar ben ik in hemelsnaam beland? Al die mensen met hun dienblad, in de rij wachtend, samen etend vanaf dat ongezellige dienblad en dan weer terug, de lange gang door, mijn hok in, achter mijn bureau, om 17 uur opruimen, wachtend op de lift, met z’n allen naar buiten om morgen weer met z’n allen om 8.30 uur diezelfde lift naar boven te nemen. Maar vooral de gezichten met weinig uitdrukking en de vaak lege blikken, vielen me op. En de sfeer die er hing…..daar werd ik al helemaal niet blij van. Dag in dag uit, week in week uit. Help! Is dit werken? Een gevangenis in vermomming?

Doorploeteren en afbrokkelen
Met mijn studie Communicatiekunde op zak wilde ik graag toegevoegde waarde leveren bij deze grote organisatie. Maar dat bleek nog niet zo gemakkelijk. De aansluiting theorie en praktijk was ver te zoeken. Mijn collega’s leken ook maar wat te doen en gebruikte vooral hun boerenverstand. Ik ervaarde weinig energie, nauwelijks dynamiek en voelde me vooral eenzaam in die grote organisatie. Ik zette mijn vertrouwde masker op: ‘Met mij gaat het goed, ik heb het onder controle, kom maar op!’
Na drie maanden volgde, vanwege een reorganisatie, een nieuwe baan en al snel weer een andere klus met steeds dezelfde teleurstellende bevindingen. Langzaam maar zeker betrapte ik mezelf erop dat ik een beetje werd als de werknemers om mij heen. En daar werd ik niet blij van. Ik wilde op deze wijze niet doorploeteren en afbrokkelen. Naast mijn wisselde banen en opdrachten begon een zoektocht naar hoe en wat ik dan wel wilde. En die tocht duurde lang, heel lang.

De maskers
Als ik om me heen kijk en luister naar wat er nu speelt bij hoogopgeleide jongeren in hun eerste of tweede baan of misschien zelfs al in hun 3e of 4 opdracht, zie ik veel overeenkomsten met hoe ik me in die tijd voelde. Er is een hoop bewijsdrang, enthousiasme, hoge verwachtingen en er wordt hard gewerkt, vooral aan het ‘Happy face’ masker. Ondertussen zich steeds vaker afvragend: Is dit het nou? Wil ik dit wel? Naarmate ze langer in deze situatie blijven, vermindert ook het enthousiasme, is er minder energie, neemt de vermoeidheid toe, nemen de interesses af en ontstaat een onverschillig en onvoldaan gevoel……….en wat dan? Gesprekken met vrienden helpen wel een beetje maar toch……….De worsteling en onvrede blijft.

Het wordt erger
Nu zou je zeggen dat deze struggle met al het aanbod van coaches, zelfhulpboeken, happines goeroes en persoonlijke ontwikkeltrajecten, gewoon opgelost wordt of in ieder geval minder zou zijn dan 20 jaar geleden. Niets is minder waar. Sterker nog het wordt steeds erger. Steeds meer jongeren tussen de 25 en 35 zitten vaak ‘ziek’ thuis. Niet alleen vanwege baanonzekerheid en stress maar juist door de hoge verwachtingen (met name t.a.v. een baan) die vaak niet matchen met de werkelijkheid. Of de hoeveelheid autonomie waar ze lastig mee om kunnen gaan. Moeite met ‘nee’ zeggen en overal bij willen zijn. Maar ook een gebrek aan zingeving en vervulling leidt geregeld tot toenemende klachten met als gevolg: ziekteverzuim.

Het niet gelukte leven
Waarom wordt het dan erger? Staan de 20’ers en 30’ers te ver van de realiteit? Wat ik op zich niet vreemd zou vinden, als je bedenkt dat zij de eersten zijn die opgroeide in een digitale wereld en overspoeld zijn met prikkels en informatie. Meer dan ooit zijn ze gericht op welzijn en geluk. Daarvoor checken ze gemiddeld elke 12 minuten hun telefoon. Niks mag gemist worden. Facebook, Instagram, Snapchat en Pinterest geven telkens het ideale gelukkige leven van anderen weer. Hierdoor raak je vanzelf meer en meer overtuigd van het feit dat het leven maakbaar is. En dat je zelf je eigen ideale, gelukkige leven kunt creëren mét droombaan. Constant, 24/7. Als je maar je best doet en voor meer, groter en beter gaat. Lukt dat niet, of deels, dan ontstaat onrust, stress, een gevoel van mislukt zijn, onvrede en schaamte. Dan lijdt men, en zwijgt.

Het zwijgen doorbreken
Dit lijden in stilte om je niet behaalde ideale droomleven is krankzinnig. Dit inzien en het willen doorbreken, daar wil ik bij helpen. Wake up en kijk om je heen. Heel veel dingen hebben we gewoonweg niet in de hand. Het is volkomen normaal en natuurlijk dat het leven tegenslagen, pijn en mislukkingen kent. Dat hoort bij het leven net als de hoogtepunten. Maar nu lijkt het alsof deze dieptepunten er helemaal niet zijn. Dat is niet reëel en vertekent de boel. Soms een tijdje ongelukkig zijn, is echt geen ramp. Sterker nog het is nodig. Nodig om te bezinnen, te broeden, je terug te trekken, afscheid te nemen van wat niet werkt om vervolgens het nieuwe weer te ontdekken. Te groeien en weer te stralen. Net als de natuur en de seizoenen ons elk jaar weer laten zien.

Wat kun jij doen?
Wijsheid, potenties en kennis zijn bij ieder mens in ruime mate al aanwezig. Naast onderschatting van deze aanwezigheid, is dat er nauwelijks bewust ruimte en tijd wordt besteed. Dus houd jezelf geen worst voor en zie de realiteit zoals die is. [Let wel, die kan voor iedereen weer anders zijn]. Zoek en neem bewust de tijd, rust en ruimte om zo nu en dan te bezinnen. Vertrouw erop dat het goed is zoals je bent, dat pijn bij het leven hoort. Dat het leven niet 24/7 de hemel is. Dat je gewoon helemaal jezelf kunt zijn in goede en mindere tijden en dat dat ok is.

Weet je niet hoe of waar? Bij Buitenplek Time-Out kan dat bij uitstek. Hier mag je helemaal jezelf zijn, je terugtrekken, broeden, ontspannen, resetten en op je eigen wijze je wijsheid, potenties en kennis herontdekken om vervolgens weer te stralen. En je begrijpt natuurlijk dat we de mobiele apparatuur op de Buitenplek gewoon een dagje inleveren. Kom je ook?

Hartelijke groet,
Wineke van Doezelaar

Ps. Buitenplek Time-Out biedt ook persoonlijke coaching en geeft met de Human Potential Tool direct inzicht in jouw (on)benutte potenties.