Hoe goed ben jij geworden in doorgaan?

Na een verlies willen de meeste mensen ‘gewoon’ doorgaan. Dus droog je je tranen, zet je je gebruikelijke masker op en doet wat nodig is. Je probeert er niet teveel aan te denken, herpakt jezelf en gaat door, want zo hebben we dat vaak geleerd.

Ik deed het ook.
Na het verlies van mijn broer, bijna drie jaar geleden, hield ik mezelf vast aan één gedachte: zijn strijd is voorbij, er is rust. Dat gaf houvast. Maar ondertussen gaf ik mezelf geen ruimte om te voelen wat er in mij leefde. En precies daar raakte ik nog iets kwijt, van mezelf.

Herken je dat?
Dan weet je hoe dat voelt. Of je nu een dierbare hebt verloren, je baan, je gezondheid, geld of hoop.
Hoe groot of klein het verlies ook is, het laat sporen na. Die diepe vermoeidheid. Het gevoel dat het leven doorgaat en jij er een beetje naast staat. Dat je vlakker bent geworden, stiller, minder jezelf dan je was. Alsof iets in jou verdoofd is of in een wachtstand staat.

Wat je niet hebt gevoeld, verdwijnt niet. Het wacht. Het vraagt niet om doorgaan. Het vraagt om stilstaan. Om bereid te zijn te voelen wat eigenlijk gevoeld wil worden. En daar weer ruimte voor te maken en beweging in te brengen, op jouw manier. Want juist in wat je niet wilt voelen, en daardoor vastzet, zit jouw levensenergie. En jouw stem.

In de 1-daagse ‘Verlies en voluit leven’ maak je opnieuw contact met wat in jou leeft. Met je stem als ingang. Zodat je weer voluit gaat leven. Met alles wat er is, ook je verlies.
Eén dag. Jij. En wat er al die tijd op jou wachtte.

Kies jij weer voor helemaal voluit jij? Kijk hier wat deze dag inhoudt.

Hartelijke groet,
Wineke